کوچ

چه غریبانه کوچ خویش را به تماشا نشسته ام...

 
ساربان این روش غافله سالاری نیست...
نویسنده : عسل داداشلو - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٠ شهریور ۱۳٩۱
 

"تا بزرگ بزرگتری نکند، کوچک کوچکتری یاد نمی گیرد." این همیشه حرف پدربزرگم بود که اینروزها به شدت احساس میکنم بزرگترهای اطرافم به یادآوری این جمله نیاز دارند.

به شدت معتقدم ظرفیت و توان انسانها از محیط و اتفاقات با یکدیگر متفاوت است اما این جمله توجیه رفتار  بزرگترهایی نمی شود که به صرف سنشان کوچکترها را نادیده می گیرند و زیر پاهایشان له می کنند. سالها قبل نمیدانم از کدام نویسنده بود ولی در جایی خواندم که "سن فقط یک عدد است" و امروز باور دارم که سن فقط یک عدد است. لزوما انسانها هر چه به سنشان افزوده می شود دلیل آن نیست که مطابق همان سن رفتار کنند.

گاهی چه سهوی چه عمدی خصلت ها و عادت های دوران کودکی را با خود دارند. همین خود من؛ چند روز پیش با رفتاری از خودم مواجه شدم که دقیقا در زمان 16 سالگلی انجام میدادم و با توجه به اینکه چند روزی از شروع بیست و پنجمین سال زندگیم بیشتر نمی گذشت فقط به نیش خندی اکتفا کردم و همان جمله معروف را با خودم زمزمه کردم که "سن فقط یک عدد است."

دلیل از نوشتن این متن:

1. دلخوری از رفتار بزرگترهایی بود که شاید سهوا کوچکترهای اطرافشان را نادیده می گیرند و توجیه شان سن و تجربه است.

و

2. دیدن رفتار کوچکترهایی که به نظرم بسیار بزرگوارانه تر و آگاهانه تر از سنشان رفتار می کنند و به خاطر جسارتشان از طرف کسانی که داعیه دموکراسی و روشنفکری دارند به طاق کوبیده می شوند.

 

نمیدانم تاسف و نارحتی ام را چقدر در میان این کلمات نشان دادم ولی به یک نتیجه منطقی دست یافتم که لزوما انسانهایی که بر جایگاه های تقریبا مهم اجتماعی تکیه زده اند و وظیفه تعلیم و تربیت نسل جوان امروزی  را به عهده دارند یک اسطوره نیستند و همواره جایز الخطا هستند و طبیعتا با حرفهای روشنفکرانه ای که میزنند چند فرسخی فاصله دارند.

 

و من الله توفیق

 

پ.ن:

اعتبار آدمها به جایگاهشان نیست به میزان احترامیست که برای خودشان به ارمغان می آورند.